|
Het kaarsje blijft branden
Artikel, VPWinfo.nl, juli 2011
Je zit vanavond heerlijk in de kroeg: koud pilsje, sigaretje nonchalant in de mondhoek, vrienden om je heen, zachte muziek die het praten niet onmogelijk maakt. Dan vliegt de deur van de kroeg open: koude wind giert naar binnen, je sigaretje valt in je bier en alle hoofden keren verstoord naar de indringer. "Geloof je al in Jezus!" Een man van middelbare leeftijd staat in de deuropening. Met een onaardse glimlach staart hij de verbouwereerde drinkers gade.
 Hun overdondering met belangstelling verwisselend doet de jongeman nog een stapje meer naar binnen en zegt: "Als je God wil leren kennen, moet je eens bij ons in de kerk komen! Aanstaande zondag, om 11.00 is er een mooie heilige mis met koffie na. En o ja, als je er dan toch bent, misschien wil je dan wel gelijk als vrijwilliger bij in ons parochiebestuur." En zo raaskalt hij nog even door, terwijl hij iedereen een vodje papier onder de rode neus duwt. Als de barman hem vriendelijk toch definitief de deur heeft uitgewerkt, sluit hij de deur die de hele tijd heeft opengestaan. Hij zucht even diep, glimlacht verontschuldigend naar zijn stamgasten en mompelt 'is van de kerk…' De drinkers halen hun schouders op en wenden zich weer tot elkaar. Na enkele minuten is iedereen de vreemde onruststoker weer vergeten.
Roeptoeters
Zo, en niet anders, gaan veel parochies te werken zodra ze zich op internet begeven. Het zijn 'zenders', als onze verdwaasde jongeling. Niet dat de boodschap fout is - in tegendeel, maar de tone of voice kon niet fouter zijn. 'Kom naar onze schitterende viering!' - 'Maak kennis met Jezus!' - 'Wil je vrijwilliger worden, meld je dan aan!' of het meer dreigende ‘Het is twee voor twaalf, Jezus redt u’. Deze parochies willen vooral informeren wat zij te bieden hebben: over de vieringen, over het pastoraal team, over een concert of over een catechese-avond, enzovoorts. Voor een kleine doelgroep werkt dat: ze zijn al bekend met de kerk, met de parochie en hebben behoefte aan toegesneden informatie. De 'tale Kanaäns' die veel kerkelijke sites eigen is, wordt door deze gebruikers niet opgemerkt, omdat ze deze taal machtig zijn. Maar ze zijn met weinigen. Parochies bereiken op deze manier geen nieuwe 'zieltjes', ze bieden geen inspiratie, geen verlichting, geen prikkelende gedachten op de digitale snelweg. Ze zijn als de man-in-de-kroeg die iedereen na een paar minuten weer vergeten is.
Maar hoe moet het dan wel? Het internet links laten liggen? Dat kan, natuurlijk. Maar vele professionals en vrijwilligers in de pastorale praktijk voelen intuïtief aan dat internet gewoon weg niet te negeren is, zeker niet als de lokale kerkgemeenschap haar blik naar buiten wil richten, en zich als missionair of evangeliserend beschouwt. Internet is ook een uitstekende manier om je als missionaire gemeenschap of missionaire professionals te profileren, als je maar weet hoe.
Digitale presentie
Ik zou willen pleiten voor een nieuwe online houding van de kerkelijke professional, die zowel als privépersoon als vanuit zijn professie van internet gebruik maakt: het is een houding van 'digitale presentie'. Dat betekent: het digitale leven delen met de anderen die je op allerlei plekken en momenten op internet aantreft, en op specifieke momenten - en alleen dan - die daarom vragen en/of ruimte toe bieden het religieuze/spirituele/goddelijke representeren in de digitale ruimte.
Deze presentstelling is veelal impliciet. Je maakt er geen geheim van dat je werkzaam bent voor parochie of gemeente als pastor of vrijwilliger, maar je beperkt je digitale leven daar niet toe. Het is er een onderdeel van. Ook maak je geen geheim van de spiritualiteit of geloofstraditie waardoor je je geïnspireerd voelt, maar ook dat is niet iets dat je in elke tweet, blog of posting hoeft te laten doorklinken.
'Ik werk hier'
Terug naar onze kroeg. Nadat de verwarde man uit het geheugen van de aanwezigen is gespoeld, beginnen de gesprekken weer waar ze zo even geëindigd waren. De man met wie je net zo gezellig over Ajax had staan praten, begint via zijn hobby (modeltreintjes) en zijn werk (iets administratiefs) over zijn vriend. Hij had die Peter leren kennen via een hobbybeurs. Ze werden goede vrienden. Vorige maand is hij overleden, kanker. Jullie kijken elkaar even in de ogen, een stem smoort in een snel genomen slok. Je zegt: 'kom, om de hoek staat een kerk, laten we even een kaarsje opsteken'.
Schommelend lopen jullie de koude nacht in, naar het kerkje op de hoek. Samen steken jullie een kaarsje op, voor Peter en voor jezelf. Dan vraagt de man aan je: 'Ik heb nog helemaal niet gehoord wat jij eigenlijk doet, voor je werk en zo.' Je wijst even met je duim over je schouder en zegt: 'Ik werk hier, in deze kerk, daarom wist ik dat ie nog open was.' Hij kijkt je even stomverbaasd aan, en blijft dan zwijgend voor zich uitkijken. 'Kom,' zegt hij dan, 'ik trakteer je op nog een biertje'. En samen gaan jullie weer weg, terwijl het kaarsje blijft branden.
Bron: Dit artikel is gepubliceerd in VPWinfo.nl.
...
|
