"wat een spreker is die man!"
- Mirjam Nieboer (IKON)
"de Lucky Luke onder de theologen: schrijft sneller dan zijn schaduw" - Katholiek.nl
"de Nico ter Linden van de RKK: speelse narratieve theologie"
- Ruard Ganzevoort (VU A'dam)
"eerste hulp bij vragen over populaire relikunst" - Trouw
"de meest geciteerde theoloog in de media" - Brabants Dagblad
"een van de geheime wapens
van de katholieke kerk"
- NRC Handelsblad
"de angry bird onder de theologen"- isidorusweb.nl
"de Theoloog des Vaderlands"
- GoedGelovig.nl
"het midden tussen een gedreven docent
en een begenadigd prediker"
- De Scherper
De macht van woorden Recensie, GoedGelovig.nl, 23-04-11
De Britse online marketeer Purplefeather liet al weer een tijdje geleden een schitterende reclame maken. De connectie tussen het te verkopen product en de pointe van de commercial is - zoals vaker - niet direct voor iedereen duidelijk, maar de reclame is een speelfilmpje op zichzelf.
In de reclame zien we een blinde, blanke man op een grote, platgedrukte kartonnen doos zitten. Voor hem staat een leeg conservenblikje. Naast hem staat een kartonnen bord met de woorden 'I am blind, please help!' De camera laat lachende, jonge mensen zien, veelal jonge vrouwen. Als ze voorbij de blinde man wandelen, zie je alleen maar hun benen: geen gezichten. Er is dan ook geen contact, behalve het incidentele muntje dat iemand in zijn bakje flikkert. De enkele vrijgevigen gooien nog mis ook: hun gebaar is niet van medeleven of van belangstelling, maar eerder van gene of van het vluchtig afkopen van een sluimerend schuldgevoel. Niemand wisselt een woord met de blinde. Hij is eenzaam en alleen.
Dan duikt er een mooie, in het zwart geklede vrouw op. Zij zegt ook niets tegen de oude blinde, noch spreekt ze met hem. Ze pakt zijn kartonnen bord op, draait het om en schrijft een nieuwe tekst. Wat opvalt aan deze vrouw is dat zij (ook) niets tegen de man zegt, zelfs niet als ze zijn bordje bewerkt. Maar wat eveneens opvalt, is dat zij zich - als enige - laat aanraken door de blinde man: hij betast haar voeten en schoenen.
'Hetzelfde als jij'
We komen er niet direct achter wat er op staat, maar het effect is ondubbelzinnig en overweldigend. De muntjes stromen binnen, in zulke overweldigende aantallen dat de blinde eigenlijk alleen maar bezig is met het bijeenschrapen van het geld. Dan komt de zwarte vrouw terug. De blinde herkent haar aan haar voeten en schoenen. Hij vraagt wat ons als kijkers - net als de blinde - op de lippen brandt: 'wat heb je op mijn bord geschreven?' De vrouw knielt, en komt daarmee op dezelfde hoogte als de man, en zegt: 'Hetzelfde als jij, maar dan in andere woorden.' De camera draait naar het bordje terwijl de vrouw wegloopt: 'It's a beautiful day and I can't see it.'
Het filmpje is van de Britse Purplefeather, een grote speler op het gebied van online marketing. De reclame vertoont grote overeenkomsten met het filmpje Historia de un letrero van Alonso Alvarez Barreda, die ermee in 2008 een grote prijs won in Cannes. Maar: beter goed gejat dan slecht verzonnen. En het filmpje IS goed.
Perspectieven
De reclame draait om perspectieven. Je begint te kijken vanaf een afstandje. Je ziet de bruisende stad en het contrasterende beeld van een blinde bedelaar. Langzamerhand wordt je in het perspectief van de blinde getrokken: je volgt zijn tasten naar de slordig toegeslingerde muntjes, je ziet alleen voorbij lopende benen. Niemand spreekt je aan, niemand houdt zijn lopen in, je bevindt je letterlijk en figuurlijk op een ander bestaansniveau: de 'normale mensen' zien je niet staan, je bestaat nauwelijks voor hen. Je bent een vlek in de marge van de samenleving.
Wat valt er te zeggen?
Dan verschijnt de zwartgeklede vrouw. Haar zie je in het geheel als een soort voorafspiegeling van het feit dat zij anders zal reageren. Ze loopt in eerste instantie voorbij, maar draait zich om en loopt terug. Dan doet ze iets vreemds: ze spreekt niet, ze geeft niets. Dat lijkt in eerste instantie hartvochtig: ze rommelt aan het bezit van een blinde. Niet echt menslievend. Maar tegelijkertijd: wat moet je in zo'n situatie zeggen? Alle woorden klinken vanuit de hoogte naar beneden, van de lippen van een ziende naar de oren van een blinde. Alles klink hol en leeg in zo'n situatie. En wat moet je geven? Een euro, twee euro, tien euro? Alles wat je geven kan, is eigenlijk te weinig om de blinde echt te helpen, en wat hij financieel nodig heeft, gaat je budget altijd te boven. Bovendien: heeft de man wel behoefte aan gewoon wat meer geld?
Blind zijn
De vrouw bukt zich en brengt zich daarmee op zijn niveau. Ze staat niet boven de man, maar hurkt naast hem. Ze voelt zich niet verheven, ze blijft niet passief, ze verzint een oplossing. En die oplossing bestaat uit het omdraaien van het perspectief, niet alleen van haarzelf, maar ook van de omstanders die voorbij komen, en daarmee van jou als kijker. Omdat je als kijker zelf niet weet wat de vrouw op het bordje schrijft, blijf je dubbel betrokken op het perspectief van de blinde. Je blijft zelf even blind voor wat er precies aan de hand is.
'Het is een schitterende dag'
De tekst op het bordje betekent de laatste en meest radicale perspectiefwisseling van het hele reclamefilmpje. 'Het is een schitterende dag, maar die kan ik niet zien.' Om te beseffen wat het is om blind te zijn, moet dat 'aanschouwelijk' gemaakt worden. Niet kunnen zien betekent dat je niet van het schitterende weer kan genieten. En alle omstanders begrijpen ineens wat het betekent om blind te zijn: niet de dag kunnen vieren, de zon niet kunnen zien, noch de mensen die voorbij je lopen.
Purplefeather laat je nadenken, over welk perspectief je in het leven betrekt: van de niet-kijkende omstanders, de in zijn blindheid gevangen man of van de knielende vrouw die zich werkelijk om hem bekommert.
Bron: Deze recensie is gepubliceerd op GoedGelovig.nl.
...
Op alle pagina's is een disclaimer van toepassing. Deze site wordt niet gesponsord, noch door reclame financieel ondersteund.
Overgenomen teksten zijn van de eigenaar van deze site zelf of noemen hem bij name.
