"wat een spreker is die man!"
- Mirjam Nieboer (IKON)
"de Lucky Luke onder de theologen: schrijft sneller dan zijn schaduw" - Katholiek.nl
"de Nico ter Linden van de RKK: speelse narratieve theologie"
- Ruard Ganzevoort (VU A'dam)
"eerste hulp bij vragen over populaire relikunst" - Trouw
"de meest geciteerde theoloog in de media" - Brabants Dagblad
"een van de geheime wapens
van de katholieke kerk"
- NRC Handelsblad
"de angry bird onder de theologen"- isidorusweb.nl
"de Theoloog des Vaderlands"
- GoedGelovig.nl
"het midden tussen een gedreven docent
en een begenadigd prediker"
- De Scherper
Katholieken eten Doritos en drinken Pepsi Recensie, GoedGelovig.nl, 29-01-11
Een reclamefilmpje met Doritos en Pepsi heeft Amerikaanse katholieken op de kast gekregen: de wanhopige pastores van een kerkje krijgen hun kerk weer vol door chips en cola te serveren in plaats van brood en wijn. Beetje flauw wellicht, maar het geeft wel te denken.
Zondag 6 februari 2011 staat in de harten van de Amerikaanse gelovigen gegrift: op die dag celebreert the Land of the Free zijn collectieve hoogmis: de Super Bowl. Voor hen die (nog) niet geloven: de Super Bowl is de belangrijkste American Football-wedstrijd van het jaar. De winnaar kan rekenen op een sportieve eer van oud-Griekse proporties.
De reclame die tijdens de pauze van de Super Bowl nation wide wordt uitgezonden, heeft eveneens bijna mythische proporties. Weken-, maandenlang wordt er naar deze moeder aller reclames uitgekeken: incredible duur, maar de hele natie spreekt erover.
Crash the Super Bowl
In de aanloop naar de 2011-editie van de Super Bowl besloot Pepsi de superreclame een democratisch tintje te geven. In het land waar je zelfs je schooldirecteur kiest, mag je namelijk ook kiezen welke reclame je voor je kiezen krijgt. Een soort beauty contest, maar dan voor reclames. En het grote publiek mocht niet alleen reclames op Pepsi en Doritos (ook in bezit van Pepsi) stemmen, maar ook zelf geinige filmpjes inzenden. Hilariteit alom natuurlijk: honden die cola drinken en mannen die zich in de chippies laten begraven, alles kwam voorbij.
Eén specifieke reclame werd echter vrij snel door Pepsi van de speciale site Crash the Super Bowl verwijderd. Boze haarchristenen stoorden zich behoorlijk aan een inzending. In het filmpje Feed the Flock ('Geef de kudde te eten') vragen een jonge en een oude pastoor zich af hoe ze hun kelderend kerkbezoek kunnen verhelpen. De oudere priester bidt in de kerk om een goddelijk teken en hoort het openscheuren van een zak en het openen van een blikje. In de volgende scene zien we drie rijen in hun kerkje opduiken, tot ver buiten het gebouw: één voor de pittige Doritos, één voor de zachtere versie, en een voor glaasjes Pepsi.
H. Chips
Ik begrijp uitstekend dat katholieken zich hierdoor beledigd voelen. Alsof alle katholieken Doritos eten en Pepsi drinken. Wat een schandalige stereotypering. Katholieken drinken ook wel eens Coca Cola of zelfs een biertje. En het is wetenschappelijk bewezen dat katholieken zelfs Pringles nuttigen op zijn tijd. Ik heb een keer een raskatholiek pretzels zien verorberen: het was een fantastisch gezicht.
De suggestie die gewekt wordt is natuurlijk glashelder, een profane versie van de eucharistische maaltijd: Doritos in plaats van sacramenteel brood, Pepsi in plaats van sacramentele wijn. Vervelend wellicht, niet smaakvol, goedkoop ook vooral. Maar niet beledigend. De boze katholieken hebben paradoxaal deze reclame meer aandacht en gewicht gegeven dan de Super Bowl had kunnen doen. Deze reclame had de uitzending never nooit gehaald. Beetje dom, zou je zeggen.
Religie van de economie
Op een dieper niveau geeft deze commercial echter blijk van een verrassende zelfreflectie. De commercie heeft de plek van de religie ingenomen als vindplaats van geluk en welvaart, van de plek waar de mens heen kan gaan om te weten wat 'in' is en wat 'uit' is, hoe de mens zich moet gedragen. De commercie geeft richting aan ons bestaan, zegt hoe wij leven moeten en hoe wij gelukkig kunnen worden. Door de commercie zo duidelijk in een kerkelijke context te zetten, geeft de Feed the Flock-reclame te denken over de 'commerciële religie'. Eerder waarschuwden de makers van het satirische Southpark als voor de verheelijking van de economie en de commercie als de nieuwe religie van het Westen) Wie zin, bevestiging, hoop en vertrouwen zoekt, kijkt niet meer in een kerk, maar kijkt naar de televisie waarop hem of haar fijntjes wordt voorgekauwd wat je daarvoor 'alleen maar' hoeft te kopen.
De reclame geeft te denken, en dat is de (onbedoelde) waarde ervan.
Op alle pagina's is een disclaimer van toepassing. Deze site wordt niet gesponsord, noch door reclame financieel ondersteund.
Overgenomen teksten zijn van de eigenaar van deze site zelf of noemen hem bij name.
