|
Pope Joan
Recensie, samen met Christian van der Heijden, KatholiekNederland.nl, 28-03-10; KFA-Filmbeschouwing.nl, 30-03-10
Pope Joan is de verfilming van de middeleeuwse legende van pausin Johanna. Een Duits meisje overleeft een moordpartij van Noormannen en besluit haar intellectuele aspiraties te volgen door zich als mannelijke kloosterling voor te doen. Een prachtig epos, maar de makers zijn er niet in geslaagd een geloofwaardig beeld van de vroege middeleeuwen te schetsen.
 De film Pope Joan (originele Duitse titel Die Päpstin) is gebaseerd op het gelijknamige boek van Donna Woolfolk Cross. In 1972 werd haar roman al eens verfilmd, toen met Liv Ullmann in de hoofdrol. Nu vertolkt Johanna Wokalek de heldin van het verhaal: Johanna von Ingelheim.
Monnik
Johanna von Ingelheim is de dochter van een Duitse priester. Hij beschouwt vrouwen als inferieure wezens. Dat Johanna stiekem heeft leren lezen vindt haar vader godslasterlijk. Een bezoekende geleerde ontdekt echter haar intellectuele begaafdheid en stuurt haar naar een abdij, waar ze wordt onderricht. Nadat ze een moordpartij van Noormannen heeft overleefd, ziet ze haar kans schoon en gaat ze voortaan als monnik door het leven. Uiteindelijk belandt ze als verlichte geest op de Stoel van Petrus.
Naam van de Roos
Pope Joan werd geproduceerd door Bernd Eichinger, die ook tekende voor het middeleeuwse drama The Name of the Rose (1986). Ook in deze verfilming van Umberto Eco’s bestseller wordt een eenvoudig subplot gebruikt om een groter historisch kader te schetsen. Daar gaat over de middeleeuwse 'armoedediscussie', aangezwengeld door onder meer franciscanen die meenden dat Jezus in het geheel niets bezat, in tegenstelling tot de kerk van Rome.
Vrouwenhaat
In Pope Joan staat de vermeende vrouwenhaat in de christelijke cultuur centraal. In het corrupte Rome van de 9e eeuw verschijnt een held ten tonele, een als man vermomde vrouw. Haar edelmoedigheid brengt licht in de duisternis van de mannelijke machtskerk. Zowel in het boek als in de film wordt Johanna voorgesteld als het prototype van een geleerde, geëmancipeerde vrouw die er bijkans in slaagt het mannelijk bolwerk van de kerk te bedwingen. Bijkans, want een zwangerschap dwarsboomt haar plannen.
Heel, heel erg
Helaas is het de makers van de film niet gelukt dit epos op geloofwaardige wijze voor het voetlicht te brengen. Voortdurend krijg je ingepeperd dat de middeleeuwen heel, heel erg waren. De mannen waren – een enkeling daargelaten – intens slecht, de armen héél vies, de monniken héél onverlicht en de vrouwen héél erg onderdrukt. Het treurige is dat Pope Joan het niveau van een kinderfilm nauwelijks overstijgt. De gewelddadige scènes moeten de infantiliteit verhullen. De meeste personages zijn tenenkrommend karikaturaal. Dieptepunt is de figuur van paus Sergius, vertolkt door John Goodman. Zodra hij verschijnt, denk je dat je na een korte dut terecht bent gekomen in The Flintstones of in Asterix.
Marokko
Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. Het postantieke Rome is redelijk goed getroffen. De producers weken daarvoor uit naar de locatie Ouarzazate in Marokko, waar ook delen van The Gladiator zijn opgenomen. Het levert mooie plaatjes op. Hoogtepunt is de processie aan het einde, waarbij de zwangere paus op een sedia gestatoria door de straten van Rome wordt gedragen. Het spel van Johanna Wokalek in de slotscène maakt veel goed.
Auteurs:
Frank G. Bosman is cultuurtheoloog en verbonden aan de Faculteit Katholieke Theologie van de Universiteit van Tilburg.
Christian van der Heijden is redacteur bij KatholiekNederland.nl.
Bron: Deze recensie is gepubliceerd op KatholiekNederland.nl en later op KFA-Filmbeschouwing.nl.
...
|
