My Sweet Neo-Con – The Rolling Stones
 Lees de lyrics.
Afgelopen maandag speelde de Rolling Stones hun enige concert van hun concerttour A Bigger Bang in Nederland. In de Amsterdamse arena wisten de opa’s van rock ‘n’ roll het publiek ouderwets op te zwepen. Het was een geoliede machine, zoals altijd. Een zure recensent vroeg zich echter na afloop af waar toch het maatschappelijk engagement van de Stones gebleven is. Andere even succesvolle popformaties hebben hun eigen songs waarin ze maatschappelijke problemen aan de kaak stellen: U2 en Madonna zijn maar twee uit tientallen voorbeelden. De recensent had het echter mis. Hij rekende buiten My Sweet Neo-Con.
De Stones vegen hier de vloer aan met president George W. Bush en zijn neoconservatieve regering. Vooral zijn oorlog in Irak moet het ontgelden.
“You call yourself a Christian // I think that you're a hypocrite // You say you are a patriot //
I think that you're a crock of shit.” Bush laat zich er graag op voorstaan dat hij een diep gelovige man is. Niet alleen heeft hij – als republikein – zijn traditionele achterban in de diep-religieuze achterlanden van Amerika, hij vertelt te pas en te onpas dat zijn geloof hem van zijn drankverslaving heeft afgeholpen. Hij ziet zichzelf als gezonden door God, en de oorlog in Irak als een goddelijke missie.
“And listen now, the gasoline // I drink it every day // But it's getting very pricey // And who is going to pay.” Amerika’s bloed is olie. De “grootste democratie” op aarde draait op olie. En door de oorlog in Irak wordt de olieprijs alleen maar hoger en dus de afhankelijkheid van Amerika ook groter. En dat probleem heeft Bush niet kunnen aanpakken. Negatiever gesteld: de gemiddelde Amerikaan zal het een rotzorg zijn wat hun president in het buitenland uitvreet, zolang hij de rente en de benzineprijs maar laag houdt.
“It's liberty for all // 'Cause democracy's our style // Unless you are against us // Then it's prison without trial.” De regering Bush probeert haar gevierde democratie te exporteren naar landen die nu zuchten onder een dictatoriaal regime, door de eigen democratische regels “even” opzij te zetten. Het bekendste voorbeeld zijn de gevangenen van Quantanamo Bay, die al jaren zonder aanklacht en vorm van proces vast zitten.
“But one thing that is certain // Life is good at Haliburton // If you're really so astute // You should invest at Brown & Root.” Haliburton is het bedrijf van vicepresident Dick Cheney. Zijn bedrijf kreeg “toevallig” een paar miljardenorders tijdens de wederopbouw in Irak. Brown & Root is een dochteronderneming van Haliburton.
“How come you're so wrong // My sweet neo con // If you turn out right // I'll eat my hat tonight.” De Stones hebben er geen vertrouwen in dat Bush zijn morele oorlog zal winnen: “Als dat gebeurt, eet ik mijn hoed op”.
“It's getting very scary // Yes, I'm frightened out of my wits // There's bombers in my bedroom // Yeah and it's giving me the shits.” Niet alleen worden er naast militairen ook veel burgers geraakt, Amerika is sinds 9-11 doodsbang dat ze in hun eigen land, tijdens hun zoete slaap getroffen worden door de volgende terroristische aanslag. Ook de familie en vrienden van de uitgezonden militairen tellen de dagen af tot hun geliefden weer terug naar huis komen.
“We must have lots more bases // To protect us from our foes // Who needs these foolish friendships // We're going it alone.” Een joods spreekwoord gaat als volgt: “Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig…” Amerika-onder-Bush trekt zich niets aan van de mening van haar oude, strategische partners zoals bijvoorbeeld Groot Britanië en Duitsland noch van allerlei ondertekende verdragen rond ontwapening en milieu. Bush trekt zich van niets en niemand iets aan, maar gaat blind door op zijn goddelijke missie.
“How come you're so wrong // My sweet neo con // Where's the money gone // In the Pentagon.” De oorlog tegen terrorisme kosten de Amerikaanse burgers duizenden miljarden per jaar. Met één procent van dit budget zouden de schuldenlasten van de armste landen in een klap afgelost kunnen worden.
Hoe zong Boudewijn de Groot dat ook alweer? “Meneer, de president, slaap zacht.”
Bron: Deze 'popexegese' is eerder gepubliceerd op het weblog Geert-Meike.nl van de Faculteit Katholieke Theologie Utrecht.
...
|
